ΥΠ.ΠΡΟ.ΠΟ
Πολυμέσα
Ομιλία Χρήστου Παπουτσή, Κοινοβουλευτικού Εκπροσώπου του ΠΑΣΟΚ και Γραμματέα της Κοινοβουλευτικής Ομάδας στη Βουλή, κατά τη συζήτηση του σχεδίου νόμου «Εκτέλεση περιηγητικών πλόων από πλοία με σημαία τρίτων χωρών με αφετηρία ελληνικό λιμένα»
 
 
Ομιλία Χρήστου Παπουτσή, Κοινοβουλευτικού Εκπροσώπου του ΠΑΣΟΚ και Γραμματέα της Κοινοβουλευτικής Ομάδας στη Βουλή, κατά τη συζήτηση του σχεδίου νόμου «Εκτέλεση περιηγητικών πλόων από πλοία με σημαία τρίτων χωρών με αφετηρία ελληνικό λιμένα»


Τρίτη, 24 Αυγούστου 2010


Κύριε Τζαβάρα, είναι προφανές πάντως ότι ακόμα και αν η κυρία Υπουργός αποδεχτεί την πρότασή σας και διαγράψει τη λέξη «ιδίως» δεν θα ψηφίσετε το νομοσχέδιο. Και να σας εξηγήσω αμέσως γιατί.

Γιατί στο διάλογο αυτό, κύριε Τζαβάρα, στον οποίο επιτρέψτε μου να συμμετάσχω κι εγώ με το δικαίωμα που μου δίνει ο Κανονισμός της Βουλής, θέλω να σας πω ότι πράγματι, όπως είπατε προηγουμένως, ήρθατε καλά προετοιμασμένος. Πολύ καλά προετοιμασμένος ήρθατε για να μας εξηγήσετε και να υπενθυμίσετε στους συναδέλφους αυτά που προφανώς έχουν ξεχάσει ακόμα και οι φανατικοί οπαδοί της παράταξής σας. Αυτά που οι ιεροκήρυκες του νέο-φιλελευθερισμού υποστήριζαν εδώ και πολλά χρόνια, ότι δηλαδή τα πάντα στην αγορά πρέπει να λειτουργούν ανεξέλεγκτα. Και επειδή ήρθατε «πάρα πολύ προετοιμασμένος» θέλω να σας θυμίσω ότι ακόμα και η πιο φανατική οπαδός αυτών των ιδεών του νέο-φιλελευθερισμού, η κυρία Μάργκαρετ Θάτσερ, στα δυσμάς του πολιτικού της βίου, πριν αποχωρήσει από την Κυβέρνηση, επισήμως παραδέχτηκε ότι ακόμα και η απορρύθμιση των αγορών την οποία φανατικά υποστήριξε τη Μεγάλη Βρετανία, η ίδια και η πολιτική της παράταξη, χρειάζεται κάποια ρύθμιση…

Και επειδή, λοιπόν, ήρθατε πολύ καλά διαβασμένος, θέλω να σας πω ότι η απελευθέρωση της κρουαζιέρας, όπως και της ακτοπλοΐας, βασίζεται στον Κανονισμό 3577/1992, ο οποίος έχει μία ιδιομορφία. Όπως ξέρετε οι Κανονισμοί της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχουν ανελαστική εφαρμογή στην εθνική νομοθεσία και αυτός είναι από τους ελάχιστους Κανονισμούς που παρέχουν τη δυνατότητα στα κράτη-μέλη να παρουσιάζουν μέσα στα πλαίσια της εφαρμογής του Κανονισμού νομοθετικές πρωτοβουλίες τέτοιες, στο όνομα του δημοσίου συμφέροντος.

Η ανάγνωση του Κανονισμού αυτού αν θυμάμαι καλά, γιατί έχουν περάσει και χρόνια, στο άρθρο 3 ή στο άρθρο 4 αναφέρεται ακριβώς σε αυτό το οποίο σας αναφέρω τώρα, δηλαδή στη δυνατότητα της εθνικής αρχής, της εθνικής διοίκησης, της Κυβέρνησης να νομοθετεί, όχι απλώς να πράττει και να εφαρμόζει, αλλά να νομοθετεί -και σε αυτή ακριβώς τη φιλοσοφία βασίστηκε και ο νόμος για την απελευθέρωση της ακτοπλοΐας- με όρους δημοσίου συμφέροντος και μάλιστα στον Κανονισμό αναφέρονται και συγκεκριμένα οι επιμέρους προϋποθέσεις με οι οποίες ορίζουν το δημόσιο συμφέρον.

Σε αυτά ακριβώς αναφέρθηκε η κυρία Υπουργός, στις προϋποθέσεις οι οποίες προβλέπονται στο άρθρο 1 του σχεδίου νόμου, ακριβώς για τη διασφάλιση του δημοσίου συμφέροντος. Γιατί ο θαλάσσιος χώρος, οι θαλάσσιες συγκοινωνίες είναι χώρος δημοσίου συμφέροντος, γιατί παρέχονται υπηρεσίες δημοσίου συμφέροντος, γιατί μέσα από την κρουαζιέρα υπάρχει η δυνατότητα να λειτουργούν και ως ακτοπλοϊκές γραμμές, και για αυτό το λόγο χρειάζεται οπωσδήποτε η διασφάλιση ακριβώς αυτού του δημοσίου συμφέροντος.

Όσον αφορά στο γενικότερο πολιτικό σχόλιο, το οποίο άκουσα τόσο από εσάς, όσο και από ορισμένους άλλους συναδέλφους, που επικαλέστηκαν τη γενικότερη οικονομική συγκυρία στην οποία βρίσκεται η χώρα μας, έχω την αίσθηση ότι ιδιαίτερα για τους συναδέλφους της ΝΔ, θα περίμενα μετά το καλοκαίρι, μετά τις διακοπές να έχουν αξιοποιήσει αυτή την περίοδο ως περίοδο περισυλλογής και αυτοκριτικής για την κατάσταση στην οποία βρίσκεται σήμερα η χώρα μας.

Όμως βλέπω ότι παρά το γεγονός ότι οι διακοπές ήταν αρκετές, ήταν τρεις εβδομάδες, παρόλα αυτά επιστρέψατε αμετανόητοι, στρουθοκαμηλίζοντας, για να μην αντιμετωπίσετε τις μεγάλες ευθύνες που έχετε, που έχει η παράταξη σας για τη σημερινή κατάσταση της χώρας.

Τώρα, όσον αφορά στα θέματα του Μνημονίου, στα οποία με πολύ μεγάλη επιμονή επανέρχεστε και εσείς και πολλοί άλλοι συνάδελφοι, επιχειρώντας να εγκλωβίσετε την πολιτική συζήτηση σε μία ακατάσχετη Μνημονιολογία, θέλω να πω τα εξής.

Παρά την προσπάθεια την οποία καταβάλετε, και την καταβάλετε με πολύ μεγάλη επιμονή και εσείς και ορισμένα Μέσα Ενημέρωσης, να εμφανίσετε ότι στη χώρα υπάρχει Τρόϊκα, υπάρχει Μνημόνιο και υπάρχουν εντολοδόχοι – εκτελεστές, παρά το γεγονός αυτό η αλήθεια είναι μία. Ότι εδώ, στη Βουλή των Ελλήνων, όταν υπονοείτε τέτοιου είδους προσεγγίσεις, προσβάλλετε το Κοινοβούλιο. Προσβάλλετε τη Δημοκρατία μας.

Η χώρα έχει εκλεγμένη κυβέρνηση, έχει ικανή και μεγάλη πλειοψηφία στη Βουλή των Ελλήνων. Με απόλυτη ευθύνη προς τον ελληνικό λαό, με απόλυτη ευθύνη προς τους ψηφοφόρους μας, αλλά και στον κάθε Έλληνα πολίτη υλοποιούμε το πολιτικό πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ μέσα στα πλαίσια τα οποία εσείς μας οδηγήσατε. Γιατί υπενθυμίζω, ότι δεν βρισκόμαστε σε μία κανονική περίοδο. Ούτε πολιτική, ούτε οικονομική, ούτε κοινωνική κανονική περίοδο για τη χώρα μας. Βρισκόμαστε σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης. Και είναι προφανές ότι αρκετά από τα μέτρα τα οποία αναγκαστήκαμε να πάρουμε, προκειμένου να διορθώσουμε τα δικά σας λάθη και τα δικά σας αδιέξοδα, ενδεχομένως να μην τα είχαμε πάρει. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι μια σειρά από επιλογές, οι οποίες ούτως ή άλλως ήταν προδιαγεγραμμένες μέσα στο πρόγραμμα μας, ήταν συγκεκριμένες και δεσμεύσεις του Πρωθυπουργού μας και της παράταξης μας, ότι αυτές αποτελούν τώρα εντολές της όποιας Τρόϊκας και του Μνημονίου.

Όχι αγαπητοί κύριοι συνάδελφοι. Επιμένουμε σε μία προσπάθεια, που είναι η προσπάθεια για τη σωτηρία της χώρας. Και επιμένουμε με απόλυτη σαφήνεια και απόλυτη γνώση: Ότι η έξοδος από το Μνημόνιο, η έξοδος από το πλαίσιο το οποίο ορίσαμε με το Μνημόνιο δεν γίνεται με ξόρκια. Θα γίνει μέσα από μία σκληρή προσπάθεια, σκληρή προσπάθεια όλων μας και κυρίως του ελληνικού λαού, ο οποίος αναγκάζεται αυτή τη στιγμή να συμμετάσχει για να πληρώσει το μάρμαρο το οποίο σπάσατε εσείς. Για να μην ξεχνιόμαστε.

Τώρα, όσον αφορά στην άρση του προστατευτισμού για την ελληνική κρουαζιέρα, ακούσαμε σήμερα πάρα πολλά, ότι θα χαθούν θέσεις εργασίας, ότι οι συμβάσεις που θα υπογραφούν με τις ενδιαφερόμενες εταιρείες καθιστούν ένα θολό τοπίο μέσα στο οποίο στην πραγματικότητα δημιουργείται και ένα πεδίο για μελλοντικές πράξεις διαφθοράς. Ακούσαμε, επίσης, από κάποιους άλλους βέβαια ότι αυτές οι συμβάσεις, γιατί οι συμβάσεις είναι το θέμα μας, είναι δεσμευτικές, πολύ δεσμευτικές και τόσο δεσμευτικές που θα λειτουργήσουν αποτρεπτικά για την προώθηση της κρουαζιέρας.

Εγώ δεν θέλω να σταθώ στις αναλυτικές παρατηρήσεις, στα σχόλια, τα οποία παρουσίασε ο εισηγητής μας κύριος Νίκος Ζωίδης, ούτε βεβαίως και στις εξαιρετικές απαντήσεις τις οποίες έδωσε μόλις προηγουμένως η κυρία Υπουργός, η κυρία Κατσέλη. Εγώ θέλω να σταθώ συγκεκριμένα στο πολιτικό πλαίσιο και το πραγματικό πλαίσιο.

Η πραγματικότητα στην οποία είμαστε υποχρεωμένοι να ανταποκριθούμε, είναι ότι η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα στην Ευρωπαϊκή Ένωση όπου ισχύει η πλήρης απαγόρευση σε πλοία με σημαία τρίτων χωρών για να εκτελούν κυκλικά, περιηγητικά ταξίδια, την ώρα που ο Κανονισμός για τον οποίο αναφέρεστε όπως γνωρίζετε εγκρίθηκε από το Συμβούλιο Υπουργών το 1992.

Βεβαίως η Ελλάδα πήρε μία παράταση για την εφαρμογή του έντεκα χρόνια. Αυτή όμως έληξε το 2004. Δεν ξέρω ποιο θα ήταν το καθεστώς σήμερα στη χώρα, ενδεχομένως τα οφέλη από την απελευθέρωση νωρίτερα και της ακτοπλοΐας και της κρουαζιέρας να ήταν πολύ πιο σημαντικά, όμως η πραγματικότητα είναι ότι πρέπει κάποτε να προχωρήσουμε γιατί σε κάθε περίπτωση δεν είναι μόνο ότι απλώς παραβιάζουμε ή παρατείνουμε την εφαρμογή ενός κανονισμού ο οποίος είναι υποχρεωτικός για τη χώρα, δεν είναι αυτό το θέμα μας. Το θέμα είναι αν θα απαντήσουμε στο πολιτικό ερώτημα εάν η Ελλάδα θέλει να εκμεταλλευτεί την γεωπολιτική της θέση, τη θέση της στη Μεσόγειο, τη θέση και τον πολιτισμό της, αυτό το οποίο συνδυάζει η Ελλάδα, γιατί πραγματικά επιτυγχάνει έναν άριστο συνδυασμό: καθαρή θάλασσα, καλό περιβάλλον, ασφαλείς λιμένες και πάνω από όλα, ιστορία και πολιτισμό. Τι καλύτερο θα μπορούσε να προσφέρει μία χώρα για την κρουαζιέρα, για την ανάπτυξη του θαλάσσιου τουρισμού; Το ερώτημα είναι: Θέλουμε να αναπτύξουμε τον τομέα της κρουαζιέρας; Θέλουμε να αναπτύξουμε τον θαλάσσιο τουρισμό; Θέλουμε να καταστήσουμε τα λιμάνια της χώρας μας αφετήριους λιμένες της κρουαζιέρας στην Ανατολική Μεσόγειο και στη Μεσόγειο γενικότερα; Θέλουμε να ανταποκριθούμε στις οικονομικές προκλήσεις της εποχής εκμεταλλευόμενοι τους τομείς όπου η Ελλάδα είναι υπερδύναμη;

Και η Ελλάδα είναι υπερδύναμη σε παγκόσμιο επίπεδο στον τομέα της ναυτιλίας και μία πολύ ισχυρή σοβαρή περιφερειακή δύναμη στον τομέα του τουρισμού. Συνδυασμός δηλαδή πάνω στον οποίο ακριβώς λειτουργεί η ανάπτυξη της κρουαζιέρας.

Πέντε χρόνια τώρα έχουμε την εφαρμογή του νόμου του κυρίου Μανώλη Κεφαλογιάννη, όπου στην πραγματικότητα τί ήταν; Ήταν μία προσπάθεια, προκειμένου να ανοίξει τη δυνατότητα των κρουαζιερόπλοιων να συμμετάσχουν στον θαλάσσιο τουρισμό. Ποιο ήταν το αποτέλεσμα; Μόνο μία εταιρεία, η κυπριακή εταιρεία “Louis”. Πόσα κρουαζιερόπλοια; Πέντε κρουαζιερόπλοια, που είχαν το μοναδικό δικαίωμα πλέον των περιηγητικών πλόων στη χώρα, με δικαίωμα αποεπιβίβασης σε ελληνικό λιμάνι. Πόσοι απασχολούνται σε αυτή την εταιρεία, δηλαδή στα πέντε κρουαζιερόπλοια, τα οποία δραστηριοποιούνται στις ελληνικές θάλασσες; Διότι δεν υπάρχουν άλλα. Πόσοι είναι οι εργαζόμενοι; Τετρακόσιοι τριάντα οκτώ Έλληνες ναυτικοί, που όμως είναι στον αέρα, για να μην ξεχνιόμαστε. Και είναι στον αέρα αυτοί οι 438 Έλληνες ναυτικοί, γιατί ο νόμος του κυρίου Κεφαλογιάννη, ο νόμος δηλαδή της Νέας Δημοκρατίας, ουδέποτε εφαρμόστηκε για την διασφάλισή τους. Ούτε ένα ευρώ δεν έχει δοθεί στο ΝΑΤ για εισφορές πέντε ετών, με αποτέλεσμα, σήμερα, τόσο οι εργαζόμενοι, όσο και οι εταιρείες, να είναι οφειλέτες του ΝΑΤ.

Αλλά, βεβαίως, σήμερα εσείς εδώ, η Αξιωματική Αντιπολίτευση, η Νέα Δημοκρατία, εμφανίζεστε ότι προασπίζετε τα συμφέροντά τους. Ποιων; Και των δύο; Και των εργαζομένων και των ναυτικών ή μόνο της εταιρείας “Louis και των πέντε κρουαζιεροπλοίων, τα οποία δραστηριοποιούνται με βάση τη δική σας ρύθμιση;

Τα λέω αυτά γιατί η υποκρισία περισσεύει. Και περισσεύει πολλές φορές και μάλιστα με λόγο πολιτικό, με νομικές προεκτάσεις που ακροβατούν. Εκείνο, όμως, που έχει σημασία είναι ότι επί της ουσίας δεν υπάρχει απάντηση. Και το ερώτημα είναι, θα συνεχίσουμε για πολύ ακόμα να δουλεύουμε για λογαριασμό των ανταγωνιστών μας στην ευρύτερη περιοχή της Μεσογείου; Θα συνειδητοποιήσουμε κάποτε το γεγονός ότι εμείς επιτρέψαμε -με τις αγκυλώσεις μας, με τις ιδεοληψίες μας, με τις καθυστερήσεις μας- να γίνει η Κωνσταντινούπολη αφετήριος λιμένας για την κρουαζιέρα στην νοτιοανατολική Ευρώπη, ενώ θα μπορούσε να είναι ο Πειραιάς, να ήταν η Θεσσαλονίκη, θα μπορούσαν τόσα άλλα λιμάνια στη χώρα; Πολύ περισσότερο μάλιστα όταν, επαναλαμβάνω, η Ελλάδα είναι μία χώρα ανταγωνιστικότατη στον τομέα του θαλάσσιου τουρισμού, από όλες τις απόψεις. Και σε μία περίοδο που στον τομέα της κρουαζιέρας όλες οι τουριστικές τάσεις επιβεβαιώνουν τις αποφάσεις αναχώρησης των εταιρειών που δραστηριοποιούνται στον τομέα του θαλάσσιου τουρισμού από την Καραϊβική και η Μεσόγειος προβάλλει ως ένας ισχυρός ανταγωνιστικός τομέας για το μέλλον.

Γι’ αυτό χρειάζεται πρωτοβουλία, γι’ αυτό χρειάζεται ανοιχτό πνεύμα, γι’ αυτό χρειάζονται και οι επιμέρους συζητήσεις και η σύναψη συμφωνιών με τις εταιρείες, γιατί η κρουαζιέρα σε αυτή ακριβώς την περίοδο, είναι ένας κλάδος εξαιρετικά δυναμικός, εξαιρετικά ευέλικτος, ο οποίος αλλάζει συνεχώς, ταυτόχρονα διαμορφώνει νέα δεδομένα, λόγω ακριβώς του ότι υπάρχουν παγκόσμιες τάσεις οι οποίες λειτουργούν στην περιοχή μας. Γι’ αυτό το λόγο χρειάζεται η διασφάλιση του δημοσίου συμφέροντος σε μία περίοδο εξαιρετικά κρίσιμη, με πολλές αλλαγές, αλλά σε κάθε περίπτωση και σε μία περιοχή όπου αντιμετωπίζουμε και εσωτερικό ανταγωνισμό. Και δεν είναι μόνο η Ιταλία, η οποία αναπτύσσει έναν ισχυρό τομέα στο θαλάσσιο τουρισμό της κρουαζιέρας, αλλά σιγά-σιγά θα αρχίσουν να αναπτύσσουν και οι άλλες χώρες. Και η Κύπρος, και η Ισπανία και σιγά-σιγά και οι άλλες χώρες της Αφρικής και η Τουρκία. Γι’ αυτό το λόγο χρειαζόμαστε λοιπόν ανοιχτό πνεύμα και αποφάσεις καθαρές, με ένα πλαίσιο ευέλικτο, ούτως ώστε να μπορέσει να προσελκύσει επενδύσεις. Δεν είναι μόνο το σταθερό πλαίσιο που μπορεί να δημιουργεί προσέλκυση και ελκυστικό πεδίο για νέες επενδύσεις. Χρειάζεται και ευελιξία.

Ε, αυτή την ευελιξία προσπαθεί η Κυβέρνηση να εμπεδώσει και να κατοχυρώσει μέσα από το νομοσχέδιο, το οποίο σας καλούμε να ψηφίσετε.

 

 

 
Ημ. Έκδοσης:25/08/2010 Share Εκτύπωση
| | |