ΥΠ.ΠΡΟ.ΠΟ
Πολυμέσα
Παρεμβάσεις Χρήστου Παπουτσή, Κοινοβουλευτικού Εκπροσώπου του ΠΑΣΟΚ και Γραμματέα της Κοινοβουλευτικής Ομάδας στη Βουλή για την Μνημονιολογία, τις ευθύνες των πολιτικών κομμάτων και τις δεσμεύσεις της Κυβέρνησης
 
 
Παρεμβάσεις Χρήστου Παπουτσή, Κοινοβουλευτικού Εκπροσώπου του ΠΑΣΟΚ και Γραμματέα της Κοινοβουλευτικής Ομάδας στη Βουλή για την Μνημονιολογία, τις ευθύνες των πολιτικών κομμάτων και τις δεσμεύσεις της Κυβέρνησης



Τετάρτη, 25 Αυγούστου 2010


Ένα μικρό σχόλιο όσον αφορά στη «Μνημονιολογία», στην οποία επανήλθε ο κύριος Τζαβάρας με την έναρξη της ομιλίας του. Θέλω να κάνω μια πρόταση, σε όσους πραγματικά ενδιαφέρονται για το μέλλον της χώρας και κυρίως όσους ενδιαφέρονται πραγματικά για τη διαμόρφωση της αναγκαίας κοινωνικής συνείδησης των πολιτών. Αφήστε την πολιτική συνείδηση, γιατί στο κάτω κάτω της γραφής είναι και η επιμέρους επιδίωξη των κομμάτων. Αλλά η κοινωνική συνείδηση των πολιτών πρέπει να διαμορφώνεται υπεύθυνα. Από όλους μας. Προτείνω λοιπόν να αντικαταστήσουμε στο λόγο μας τις λέξεις Μνημόνιο και Τρόικα με τις λέξεις Πρόγραμμα σωτηρίας της χώρας, αντί για Μνημόνιο, και υπεύθυνη Κυβέρνηση της χώρας αντί για Τρόικα. Θα συνεννοηθούμε καλύτερα. Θα συμβάλλουμε περισσότερο. Αγαπητέ κύριε Τζαβάρα. Σας βλέπω ότι επιδίδεστε και επιμένετε πολύ στη «Μνημονιολογία». Το Μνημόνιο είναι το Πρόγραμμα Σωτηρίας της χώρας το οποίο ψήφισε η ελληνική Βουλή. Και αυτό το Πρόγραμμα σωτηρία της χώρας το οποίο ψήφισε η ελληνική Βουλή το εφαρμόζει η υπεύθυνη Κυβέρνηση της χώρας, η Κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου, με απόλυτη συνέπεια στις δεσμεύσεις μας όσον αφορά στις εγγυήσεις της συνοχής της κοινωνίας, της αλληλεγγύης στην κοινωνία και την προοπτική της ανάπτυξης.

Δεύτερον, όσον αφορά στην ουσία των λεγομένων του αξιότιμου Κοινοβουλευτικού Εκπροσώπου της ΝΔ, του κυρίου Τζαβάρα σχετικά με το νομοσχέδιο και κυρίως τα θέματα της κρουαζιέρας.
Είναι σπάνιο το φαινόμενο στην ελληνική Βουλή να εμβαθύνεται η συζήτηση η οποία αφορά τον τομέα της Ναυτιλίας. Και αυτό γιατί για πολλά χρόνια, για δεκαετίες θα έλεγα, ο τομέας της Ναυτιλίας λειτούργησε περίπου ως μια αυτόνομη Κυβέρνηση. Και επειδή η νομοθεσία είναι διεθνής, είναι περίπλοκη, εντάσσεται πολλές φορές και επηρεάζεται από τους κανόνες του Διεθνούς Ναυτιλιακού Οργανισμού του IMO, ή από τους Κανονισμούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης, πολλές φορές υπάρχουν ασάφειες και κενά.

Σας άκουσα προηγουμένως και σωστά, δικαιολογημένα θα έλεγα, αναρωτηθήκατε πως είναι δυνατόν να ζητούμε από κάποιον ο οποίος έρχεται στην Ελλάδα να εφαρμόσει τους ελληνικούς νόμους. Είπατε, ότι είναι αδιανόητο για έναν Έλληνα πολίτη. Θα σας δώσω ένα παράδειγμα. Όταν εγώ είχα την τιμή να εισηγηθώ εδώ στο Σώμα το νομοσχέδιο για την απελευθέρωση της ακτοπλοΐας, κατ’ εφαρμογή του ιδίου Κανονισμού, όλοι οι φορείς χαιρέτησαν αυτή την πρωτοβουλία, συμπεριλαμβανομένης φυσικά και της δικιάς σας παράταξης. Όλοι οι φορείς όμως της ναυτιλίας. Αφού ψηφίστηκε από την ελληνική Βουλή, την επόμενη ακριβώς ημέρα, ορισμένοι εκ των φορέων της ναυτιλίας άρχισαν να αμφισβητούν τον ίδιο το νόμο τον οποίο είχαν χαιρετήσει μόλις προηγουμένως, προσφεύγοντας μάλιστα στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Για να κάνουν τι; Για να κερδίσουν μία διαφορετική ερμηνεία από εκείνη την οποία ο νόμος είχε προσεγγίσει. Και αυτό γιατί; Γιατί όπως σας εξήγησα και χθες και επιμένω σήμερα, και παρακαλώ πολύ προσέξτε με γιατί διαφορετικά δεν θα συνεννοηθούμε, ο συγκεκριμένος Κανονισμός είναι ένας εκ των ελαχίστων Κανονισμών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της ευρωπαϊκής έννομης τάξης που επιτρέπει στο κράτος – μέλος να κάνει δική του προσέγγιση όσον αφορά στους όρους δημοσίου συμφέροντος. Ο Κανονισμός, ο κάθε Κανονισμός της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν είναι Οδηγία. Ενσωματώνεται στην εθνική έννομη τάξη απόλυτα. Αυτούσιος. Εκτός από ορισμένους. Δύο τρεις είναι αυτοί. Ένας εξ αυτών είναι και ο 3577. Γιατί προβλέπει ο ίδιος ο Κανονισμός τη δυνατότητα στο κράτος μέλος, για λόγους εξυπηρέτησης δημοσίου συμφέροντος να κάνει νομικές προσεγγίσεις όπως αυτή. Και αυτό εξηγείται στην Ελλάδα και υποστηρίζεται εδώ στην Ελλάδα για ποιο λόγο; Γιατί η Ελλάδα δεν είναι Ιταλία. Δεν είναι Ισπανία. Δεν είναι Πορτογαλία. Δεν είναι Ιρλανδία. Δεν είναι Σκανδιναβική χώρα. Γιατί η Ελλάδα έχει νησιωτικούς χώρους που ταυτόχρονα φιλοδοξούν να είναι αφετήριοι λιμένες της κρουαζιέρας. Και δεν θέλουμε έτσι ο καθένας να κάνει κρουαζιέρα της αρπαχτής. Δεν θέλουμε να επιτρέψουμε δηλαδή αυτό που λέτε εσείς. Γιατί τι λέτε ακριβώς; Λέτε να μην υπάρχει σύμβαση. Ο καθένας αφού έχει το δικαίωμα να έρθει να κάνει κρουαζιέρα. Να κάνει ένα γύρο, δυο γύρους για κάποιες βδομάδες, κάποιους μήνες στο Αιγαίο ανεξέλεγκτα. Και εάν είναι μια περίοδος αυξημένης τουριστικής κίνησης τι θα γίνει; Σας ερωτώ. Να κάνει και συγκοινωνίες; Η απάντηση είναι όχι από την Κυβέρνηση. Και γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο ζητά και επιμένει στη σύμβαση.

Δεύτερο ερώτημα, που προφανώς δεν έχει γίνει κατανοητό, από τους συναδέλφους της ΝΔ, στο οποίο ήταν πάρα πολύ σαφής ο κύριος Τζαβάρας και τον ευχαριστώ που επιμένει στις λεπτομέρειες. «Μα τι μας λέτε τώρα ότι προβλέπεται στη σύμβαση; Η εταιρεία να δύναται να υποβάλει σχέδιο για τον εκσυγχρονισμό των λιμενικών υποδομών; Τι είναι αυτά τα πράγματα;» Δύναται, ναι δύναται. Γιατί στη σύγχρονη αντίληψη λειτουργίας και χρήσης των Λιμένων, θα μπορούσε κάλλιστα μια εταιρεία, προκειμένου να έρθει εδώ στην Ελλάδα να δραστηριοποιηθεί, επειδή τα πλοία της είναι μεγάλα και η ελληνική Κυβέρνηση τα θέλει, αλλά τα λιμάνια μας δεν χωράνε, θα πρέπει να γίνουν έργα λιμενικών υποδομών. Για παράδειγμα, να υπάρχουν νέοι λιμενοβραχίονες, να υπάρχουν νέα κρηπιδώματα, να υπάρχουν νέα terminals. Θα μπορούσαν να συζητήσουν οι εταιρείες με την Κυβέρνηση, με τους Οργανισμούς Λιμένων την προοπτική να υπάρχουν terminals τα οποία κατά προτεραιότητα να εξυπηρετούν αυτή την εταιρεία. Αυτά όμως είναι ζητήματα επιμέρους διαπραγματεύσεων και συζητήσεων. Αλίμονο αν με τη λογική τη δική σας, αφήσουμε τον ανταγωνισμό πέραν των δρομολογίων να γίνει και ανταγωνισμός και επί των λιμενικών υποδομών που θα εξυπηρετούν τις κρουαζιέρες.

Τα λέω αυτά για να καταλήξω ότι η ανταγωνιστικότητα στην οποία αναφέρθηκε ο κύριος Τζαβάρας προηγουμένως, αφορά άλλον τομέα. Την αγορά. Αλλά δεν είναι αγορά η κρουαζιέρα. Δεν είναι αγορά η ακτοπλοΐα. Η κρουαζιέρα, όπως και η ακτοπλοΐα αφορούν συγκοινωνιακές υπηρεσίες, τουριστικές υπηρεσίες δηλαδή υπηρεσίες που αφορούν και το δημόσιο συμφέρον σε μία χώρα με τα χαρακτηριστικά της Ελλάδος. Με πολλά νησιά δηλαδή και με έναν εθνικό χώρο, την ενότητα του οποίου εγγυάται και το συγκοινωνιακό δίκτυο το οποίο εξυπηρετεί τους πολίτες.

Ως εκ τούτου ο ανταγωνισμός πρέπει να λειτουργεί, αλλά στο πλαίσιο του τομέα των υπηρεσιών. Και στις υπηρεσίες πάντοτε σε ολόκληρη την κοινοτική νομοθεσία, στην έννομη τάξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, περιλαμβάνεται ο άλλος πυλώνας ο οποίος είναι η εξυπηρέτηση του δημοσίου συμφέροντος. Αυτό για την διευκρίνιση και την υποβοήθηση της συζήτησης και της κατανόησης της φιλοσοφίας αυτού του Κανονισμού και φυσικά της νομοθετικής πρωτοβουλίας της Κυβέρνησης.

Δεύτερη Παρέμβαση

Αναγκάζομαι να κάνω αυτή την παρέμβαση μετά το πρώτο καυστικό σχόλιο το οποίο έκανε ο κ.Γεωργιάδης αναφερόμενος στην δική μου ομιλία. Η αλήθεια κ.Πρόεδρε είναι ότι η κατάσταση στην οποία βρίσκεται η χώρα σήμερα, αλλά και η ποιότητα του νομοσχεδίου, το περιεχόμενό του που αφορά την κρουαζιέρα, δεν επιτρέπει ούτε λαϊκισμούς ούτε υποκρισία.

Και βεβαίως ο λαϊκισμός ως τακτική στην πολιτική συζήτηση και στην πολιτική αντιπαράθεση είναι μία επιλογή. Πολιτική επιλογή, η οποία μάλιστα όταν συνοδεύεται και από υψηλούς τόνους γίνεται πολύ περισσότερο αντιληπτή και είναι και πολύ ελκυστική για Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης. Και σ’αυτό ο κ.Γεωργιάδης επιδίδεται με θαυμαστό τρόπο. Αλλά η υποκρισία είναι υποκρισία. Και αναφέρομαι πολύ περισσότερο για έναν άνθρωπο, έναν πολιτικό ο οποίος αποδεδειγμένα είναι ένας έξυπνος άνθρωπος με πλήρη κατανόηση και εξαιρετικά μορφωμένος, παρακολουθεί τα πράγματα και έχει αποδείξει ότι αντιλαμβάνεται το τι ακριβώς λέμε. Και δεν χρειαζόταν βέβαια να κάνω εγώ την παρέμβαση, γιατί στο τέλος την ομιλίας του απέδειξε ότι είχε καταλάβει πολύ καλά τι ακριβώς εννοούσα.

…Κατηγόρησα και κατηγορώ όλους εκείνους οι οποίοι επιμένουν στην μνημονιολογία. Αυτό το οποίο καυτηριάσατε μόλις προηγουμένως εσείς απευθυνόμενος στον κ.Τζαβάρα και στη ΝΔ. Γιατί ακριβώς, σε μια περίοδο εξαιρετικά κρίσιμη για τη χώρα, όπου πρέπει να τονίζουμε σε κάθε στιγμή και ο κάθε πολίτης πρέπει να αντιλαμβάνεται ότι εδώ η κυβέρνηση, η υπεύθυνη κυβέρνηση της χώρας, η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου εφαρμόζει το πρόγραμμα σωτηρίας της Ελλάδος – μη συζητήσω για ποιους λόγους, αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα, αυτή είναι η κατάσταση της χώρας- ακούμε ‘το μνημόνιο, η τρόικα, ο ευρωμονόδρομος, όπως σωστά αναφερθήκατε προηγουμένως, ο δικομματισμός τον οποίο ακούμε συνέχεια, το καπιταλιστικό σύστημα’ , ενώ την ίδια στιγμή ο πολίτης, ο έλληνας πολίτης αγωνιά για το αύριο αγωνιά για τη ζωή του. Και εμείς εδώ είμαστε υποχρεωμένοι να διαχειριστούμε τις ζωές των ανθρώπων, όχι τις ιδεοληψίες του καθενός εξ υμών. Τελεία και παύλα. Γι’αυτό κατηγόρησα εκείνους οι οποίοι επιδίδονται και προσπαθούν με κάθε τρόπο να διαμορφώσουν τη συνείδηση των πολιτών ότι εδώ υπάρχει μνημόνιο και τρόικα. Αδιαφορώντας για το ότι υπάρχει κοινοβούλιο, ότι υπάρχει εθνική έννομη τάξη, ότι υπάρχει Σύνταγμα της χώρας, ότι υπάρχει νόμιμη κυβέρνηση, η οποία αγωνιά ακριβώς για την ζωή των πολιτών και για την ελπίδα του τόπου.

Το δεύτερο στο οποίο θέλω να σταθώ, είναι στη γενικότερη συλλογιστική η οποία αναπτύσσεται, και αναπτύσσεται συνεχώς, σχετικά με το ποιος επιτέλους προσπαθεί να σώσει τη χώρα. Το είπα και προηγουμένως και θέλω να επιμείνω. Δεν υπάρχει κυβέρνηση η οποία από μόνη της θα σώσει τη χώρα. Χρειάζεται συνέργειες, πολλές συνέργειες. Της Δημόσιας Διοίκησης η οποία δεν μπορεί να περιμένει αδρανώντας και να μη λειτουργεί αποτελεσματικά, συνεχώς , διαρκώς υποστηρίζοντας και εφαρμόζοντας τις πολιτικές οι οποίες αποφασίζονται. Δεν μπορεί να προχωρήσει η χώρα, εάν έχουμε συνεχώς την αμφισβήτηση ή την αντίσταση των πάντων για την εφαρμογή όλων των μέτρων. Χωρίς μάλιστα ποτέ κανείς να προτείνει άλλα μέτρα για την έξοδο από την κρίση.

Και θέλω να τελειώσω κ.Πρόεδρε με μία φράση. Για να τελειώνουμε. Από αυτή την δύσκολη κατάσταση στην οποία βρίσκεται η χώρα δεν πρόκειται να φύγουμε με ξόρκια. Θα φύγουμε μόνο με πολύ σκληρή δουλειά. Με μεγάλη προσπάθεια. Προσπάθεια όλων. Της πολιτικής ηγεσίας του τόπου, της κυβέρνησης, όλων των πολιτικών κομμάτων, όλων των κοινωνικών δυνάμεων, των οργανωμένων δυνάμεων της κοινωνίας. Μα πάνω απ’όλα με την προσπάθεια του κάθε πολίτη, ο οποίος επαναλαμβάνω δεν φταίει σε τίποτα. Αλλά αυτή τη στιγμή είμαστε όλοι υποχρεωμένοι να προσπαθήσουμε καταβάλλοντας όλες τις δυνάμεις που μπορούμε – γιατί υπάρχουν και αντοχές στην κοινωνία και έχουμε πλήρη συναίσθηση ότι ορισμένα στρώματα της κοινωνίας έχουν ξεπεράσει τις αντοχές τους. Όμως η χώρα πρέπει να διασωθεί και πρέπει να προχωρήσουμε μπροστά.

Ευχαριστώ πολύ κύριε Πρόεδρε.
 

 

 
Ημ. Έκδοσης:25/08/2010 Share Εκτύπωση
| | |